Een paar dagen geleden zag ik de documentaire Beperkt Houdbaar. Die documentaire over de wereld van de plastische chirurgie werd een jaar geleden uitgezonden in Nederland. Ik had de documentaire toen gemist, maar vond hem hier terug. Een persoonlijke en confronterende reportage. Een aanrader, met andere woorden.

Documentairemaakster Sunny Bergman is een vrouw van vooraan in de dertig, die zich zorgen maakt over haar uiterlijk. Daarom gaat ze op onderzoek in de wereld van de plastische chirurgie. Ze komt in Los Angeles terecht, waar vrouwen letterlijk alles aan hun lichaam laten veranderen. Rimpeltjes worden weggewerkt, schaamplippen verkleind, billen verstevigd, … En het zijn niet alleen volwassen vrouwen die het doen, maar ook meisjes, getuige het meisje van 16 dat in ruil voor een promopraatje een korting krijgt op haar schaamlipverkleining .

Beperkt Houdbaar zette me aan het denken. Welke vrouw is er tegenwoordig nog tevreden met haar lichaam? En hoe zit het met de mannen? Volgens de documentaire is het de schuld van het schoonheidsideaal. Mensen waren vroeger lelijker, maar vonden zichzelf knapper. Tegenwoordig worden alle foto’s gephotoshopt, en dat schept een onrealistisch beeld.

Of we hier net zo ver zullen gaan als in de VS blijft nog maar de vraag. Iedere vrouw hetzelfde valse uiterlijk, dat zou pas gezellig worden!

Maar nu wil het toeval dat ik binnen twee weken een afspraak heb bij de plastisch chirurg. Ik heb twee moedervlekjes in mijn gezicht (een op m’n neus, een langs m’n ogen). Geen platte moedervlekjes, maar kleine bobbeltjes. En die gaan er dus vanaf. Blijkbaar krijg je dat nog terugbetaald ook, omdat die vlekjes zich ooit kunnen ontwikkelen tot melanomen/huidkanker. Dus ik dacht, waarom ook niet?

Waarom ik het precies doe, is moeilijk te zeggen. Het was vooral een impulsieve beslissing. Ik zal ze nog missen, mijn bobbeltjes. Maar goed, het wordt m’n eerste en m’n laatste ingreep, beloofd.

P.S.: Iedereen is mooi zoals die is!