Het is weer eventjes geleden dat ik hier iets gepost heb, maar hier dan toch nog een late reactie op het blogstokje dat ik van Lieve toegeworpen kreeg. En aangezien ik een goede opvoeding genoten heb…

1. Neem het dichtstbijzijnde boek vast dat 123 (of meer) pagina’s telt.
Vlakbij mij een stapeltje van zeven boeken. Het dichstbijzijnde, is dat van boven of van onder te beginnen?

Helemaal onderaan ligt het Groene Boekje, dat we al aan de kant leggen wegens reeds besproken door Lieve. Het geheim van het schrijven, leuk boekje waarin 10 professionele schrijvers het over hun kunsten hebben, blijkt slechts 108 pagina’s te hebben. Duizend schitterende zonnen wordt het ook niet. De kwalijke gewoonte al eens vooruit te piepen in een boek dat je nog aan het lezen bent heb ik zo rond m’n 10de afgezworen.

Uiteindelijk wordt het dus Media-activisme / Don’t hate the media, be the media (door Han Soete, Raf Custers, Bruno de Bondt), een verjaardagscadeautje.

2. Open het boek op pagina 123 en pluk de 5e zin er uit.

Op pagina 123 (hoofdstuk Methodiek van het media-activisme) een gesprek met de Indiase journalist Palagummi Sainath.

De grote Indiase media zijn volgens Sainath verworden tot misbaksels.

3. Post de volgende 3 zinnen.

“De Indiase kranten zeggen niets over de catastrofe in de landbouw. Alleen al in het district Anantapur, in Andhra Pradesh, pleegden tussen 1997 en 2000 meer dan 1.800 mensen zelfmoord, zo diep zaten ze in de schulden.” Voor de media is die realiteit te hard.

Nieuwsgierig geworden?

Na alles over te typen kwam ik erachter dat het boek ook integraal op www.media-activisme.be staat (moet mij weer overkomen!) met hier, jazeker, pagina 123! Maar toch maar mooi een paar mensen erbij die P. Sainath hebben leren kennen…

Een aantal mensen zijn vandaag al googlend op de zoekterm ‘Telefacts olifanten’ op deze blog terechtgekomen. Niet meteen wetend waar het over ging ben ik zelf maar eens op de website van VTM te rade gegaan. De reportage van gisteren ging over een rijke West-Vlaamse zakenman die er ettelijke duizenden euro’s voor over had om in Zimbabwe tien dagen lang op olifanten te jagen.

“Het zijn schoon beesten en je kan het jammer vinden dat we er op schieten maar wij zijn jagers hé. We zijn naar hier gekomen om een olifant te schieten en dat zullen we dan ook doen.”

Enigszins gechoqueerd las ik verder. Ervan overtuigd dat dit het verhaal was van een zelfgenoegzame, egocentrische koele kikker die voor z’n plezier bedreigde dieren vermoordde, kwam ik even later uit bij dit artikel op de website van De Morgen.

“Hoewel de beelden onthutsend zijn, meent het WWF dat de voordelen van trophy hunting groter zijn dan de nadelen. ‘Als er aan strikte voorwaarden voldaan wordt.’” En nog: “De bevolking profiteert van de jacht en beseft daardoor dat het belangrijk is om het ecosysteem en de dieren te beschermen. Ze krijgen vlees en moeten zelf niet op jacht, en de illegale jacht neemt af doordat de controle verscherpt wordt.”

Of hoe je soms meteen een verkeerd beeld van iemand krijgt… Niet dat ik de olifantenjacht in Zimbabwe nu wil promoten, maar het WWF zal het toch wel weten zeker? De Telefactsaflevering kan ik u niet aanbieden, maar hier kun je wel de trailer bekijken.

Het gemeentebestuur van Temse verbiedt een try-out van de voorstelling ‘Mijn leven met Leterme’ van Vitalski, de nachtburgemeester van Antwerpen, in jeugdhuis De Nartist.

Waarom? Op basis van een poster. Een poster waarop we premier Yves Leterme in een innige omhelzing met zijn Waalse ‘vriendin’ zien -niets meer, niets minder-.

Cultuurchepen Annie Blommaert (CD&V) vreesde dat ‘de draak zou worden gestoken met Leterme’ en besloot terstond de voorstelling te verbieden. Pardon? Ik kan verkeerd zijn, maar zit de zaal bij de nieuwjaarsconférences van pakweg Geert Hoste of Raf Coppens ook niet barstensvol politici? En wordt daar niet ook met diezelfde politici de draak gestoken?

Akkoord, Vitalski is (gelukkig) Geert Hoste niet, maar iemand veroordelen op basis van een niet bekeken voorstelling gaat toch wat ver vind ik.

De jongeren dachten dan maar de meermaals bekroonde film Ex-drummer te programmeren, maar ook daar stak de gemeente een stokje voor. ‘We vonden het niet verantwoord om zo’n film aan jongeren te tonen’, aldus diezelfde Blommaert. Naar mijn weten is de minimumleeftijd in zo’n jeugdhuis 16. Me dunkt dat je op die gezegende leeftijd toch al iets gewoon bent…

Voor Vitalski, die eens niet zelf de media moet opzoeken, zal het niet veel verschil maken. Ondertussen hebben de Sp.a-jongeren -jawel, de oppositie- al besloten de voorstelling zelf te programmeren. En Yves, is hij dan toch een echte hartendief?

Even uw aandacht voor een interessant project. Op de Franse blog L’observatoire des Médias kun je een aantal wereldkaarten terugvinden waarop de gebieden aangeduid staan waaraan belangrijke (Westerse) kranten en nieuwssites aandacht besteden.

Geen grote verrassingen, maar wel een boeiend gegeven om eens in kaart te brengen. Zo krijgen vooral de landen die dichtbij huis liggen en dichter bevolkt zijn veel aandacht. Maar nu het goede nieuws. De twee mannen die het project opstartten, nemen zich voor de kaarten wekelijks te updaten, in de hoop zo de uitgevers te overtuigen hun nieuws beter te verspreiden over verschillende landen en onderwerpen. Hoop doet leven!

Afbeelding: Online Journalism Blog

De Olympische vlam vertrekt binnenkort pas, maar op www.catchtheflame.org stelt PlayFair 2008 alvast een ‘virtuele fakkelroute’ voor.

Door je er te registreren geef je aan het Internationaal Olympisch Comité (IOC) de boodschap door dat je wilt dat de producten voor de voor de Olympische Spelen in goede arbeidsomstandigheden gemaakt worden. Niet alleen China, maar ook andere landen schenden aan de lopende band de arbeidsrechten van werknemers bij de productie van de Olympische merchandising.

Via SMS-, Bluetooth, websites of e-mailberichten kun je daarna de boodschap doorgeven aan anderen.

Pass on the Flame!

Een paar dagen geleden zag ik de documentaire Beperkt Houdbaar. Die documentaire over de wereld van de plastische chirurgie werd een jaar geleden uitgezonden in Nederland. Ik had de documentaire toen gemist, maar vond hem hier terug. Een persoonlijke en confronterende reportage. Een aanrader, met andere woorden.

Documentairemaakster Sunny Bergman is een vrouw van vooraan in de dertig, die zich zorgen maakt over haar uiterlijk. Daarom gaat ze op onderzoek in de wereld van de plastische chirurgie. Ze komt in Los Angeles terecht, waar vrouwen letterlijk alles aan hun lichaam laten veranderen. Rimpeltjes worden weggewerkt, schaamplippen verkleind, billen verstevigd, … En het zijn niet alleen volwassen vrouwen die het doen, maar ook meisjes, getuige het meisje van 16 dat in ruil voor een promopraatje een korting krijgt op haar schaamlipverkleining .

Beperkt Houdbaar zette me aan het denken. Welke vrouw is er tegenwoordig nog tevreden met haar lichaam? En hoe zit het met de mannen? Volgens de documentaire is het de schuld van het schoonheidsideaal. Mensen waren vroeger lelijker, maar vonden zichzelf knapper. Tegenwoordig worden alle foto’s gephotoshopt, en dat schept een onrealistisch beeld.

Of we hier net zo ver zullen gaan als in de VS blijft nog maar de vraag. Iedere vrouw hetzelfde valse uiterlijk, dat zou pas gezellig worden!

Maar nu wil het toeval dat ik binnen twee weken een afspraak heb bij de plastisch chirurg. Ik heb twee moedervlekjes in mijn gezicht (een op m’n neus, een langs m’n ogen). Geen platte moedervlekjes, maar kleine bobbeltjes. En die gaan er dus vanaf. Blijkbaar krijg je dat nog terugbetaald ook, omdat die vlekjes zich ooit kunnen ontwikkelen tot melanomen/huidkanker. Dus ik dacht, waarom ook niet?

Waarom ik het precies doe, is moeilijk te zeggen. Het was vooral een impulsieve beslissing. Ik zal ze nog missen, mijn bobbeltjes. Maar goed, het wordt m’n eerste en m’n laatste ingreep, beloofd.

P.S.: Iedereen is mooi zoals die is!

Zonet m’n stem uitgebracht voor de verkiezing van Het Mooiste Kinderboek Aller Tijden, een initiatief van de Stichting Lezen.

Bij het zien van al die schitterende kinderboeken werd ik even zo’n 15 jaar terug in de tijd geslingerd. In mijn kindertijd verorberde ik namelijk het ene boek na het andere. Mijn leeswoede was onstopbaar. Na een bezoekje aan de plaatselijke bibliotheek wandelde ik steeds met het maximum van 10 boeken terug naar buiten. Groot was de nood toen ik na een aantal jaren zowat alle boeken in de kinderbibliotheek uitgelezen had…

Bij de genomineerden voor het beste kinderboek alwéér een boek van Harry Potter. Harry Potter vond ik jarenlang inspiratieloze rommel. Jaren voor het eerste boek over het tovenaartje verscheen, had ik Grieselstate van Anthony Horowitz gelezen, een geweldig boek over een jongetje dat -jawel- op een heksenschool terechtkomt. Iets teveel gelijkenissen naar mijn goesting…

Ondertussen heb heb ik J.K Rowling allang vergeven. Een boekenserie waar al miljoenen exemplaren van verkocht zijn moet toch ook z’n kwaliteiten hebben… Ik heb me zelfs voorgenomen ze ooit allemaal te lezen. Toch roep ik iedereen op niet te stemmen voor Harry Potter. Want zeg nu zelf, heeft het bebrilde tovenaarsleerlingetje ondertussen nog niet genoeg herkenning gehad? Mijn persoonlijke stem ging naar Matilda van de onnavolgbare Roald Dahl, in mijn ogen nog steeds de beste kinderboekenschrijver die de wereld ooit gekend heeft…

Jammer trouwens dat schrijvers als Marc de Bel, Anthony Horowitz, Jan Terlouw en Karel Verleyen de top 10 niet gehaald hebben. Zij hebben me vroeger heel wat slapeloze nachten bezorgd. Een goed boek kun je immers niet wegleggen voordat het helemaal uit is…

Meer dan een jaar na mijn laatste schrijfsel op deze blog heb ik besloten terug het burgerschap van Blogland aan te vragen.

Meteen al een dilemma: wat doe ik met mijn oude blog? Die oude berichten, daar heeft niemand nog iets aan, dacht ik. Deleten dus… Maar toen iemand maakte mij erop attent dat je oude blogberichten verwijderen (blijkbaar) not done is… En blijkbaar komen er nog steeds -op een of andere duistere manier- bezoekers op deze blog. Meest gebruikte zoekterm: geen geluid op YouTube. Antwoord: hier.

Welkom (terug) op Leenwoorden!

Vrouwen die graag quizzen, ze schijnen in de minderheid te zijn… Ook in De Slimste Mens ter Wereld voeren de mannen dezer dagen weer het hoogste woord. Maar zelf ben ik altijd te vinden voor een quizje. Iedereen laten zien wat voor idiote weetjes ik heb opgeslagen op m’n harde schijf… niets leuker dan dat! (er bestaan ergere hobby’s hoor!)

Tijdens de Music For Life-week kwam Tom Lenaerts op Studio Brussel vertellen dat Woestijnvis ‘wanhopig’ op zoek was naar koppels vrouwen die aan De Pappenheimers wilden deelnemen. Per paar dat door de selectie kwam zou er 125 euro naar het Rode Kruis gaan. Van het één kwam het ander en zo kwam het dat ik woensdag samen met mijn mama koers zette naar Zaventem, waar het Woestijnvisgebouw gelegen is (Dat gebouw vertoont trouwens opvallend veel gelijkenissen met het Cynalco Medics-gebouw uit Het Eiland!).

Eerst zou ieder van ons een lijst van 50 vragen moeten invullen, waarvan we minstens de helft juist moesten hebben. Dat dat zou lukken, daar bestond geen twijfel over (althans, voor mij niet!). Eenmaal aangekomen (en nadat we de ingang verkeerdelijk voor een magazijn aanzagen -zoveel rommel stond er!- mochten we meteen beginnen.

En daar liep het al snel fout… blijkbaar is meequizzen vanuit je luie zetel toch nét iets gemakkelijker dan (met het getater van twee vrolijke Woestijnvismedewerksters in je oor) onder tijdsdruk vragen beantwoorden. Let wel, makkelijk was het niet hoor! Frustrerend waren vooral de antwoorden die ik wel wist, maar die er nét niet op het juiste moment uitkwamen (en dus wel vijf minuten te laat!). Maar toegegeven, er waren ook een hoop vragen waarop ik het antwoord in de verste verte niet wist. Zo wist ik niet wie hét gezicht is van autozone.be, welk bedrijf in Adinkerke haar tiende verjaardag vierde en van welk land Phnom Pehn de hoofdstad was. En de Belgische kustgemeente die met een ‘L’ begint, daar kon ik ook niet opkomen…

Wel, je raadt het al, we waren beiden niet geslaagd. Twintig minuutjes later dropen we dus al af… Maar als hardcore-weetjesfanaat heb ik natuurlijk ’s avonds zitten googlen om alle antwoorden te weten te komen. Allemaal, behalve één. Wie kan mij helpen en weet het antwoord op de vraag: ‘Wie stond er in 1982 met een leeuwtje op een cd-hoes?’

P.S.: De Pappenheimers blijft een zalige quiz, maar ik vermoed dat ik bij Blokken toch iets meer kans maak…

Het is vandaag 16 november en er zitten nog steeds muggen op m’n kamer. Vandaag was het de warmste novemberdag ooit. Nog iemand die zich zorgen begint te maken?

Ik heb dus besloten toch maar eens naar An Incovenient Truth te gaan kijken. Een gewaarschuwd man/vrouw is er immers twee waard.

Tot overmaat van ramp is de vloeistof in m’n Baygon Genius, de laatste redding voor mensen met een muggenallergie, helemaal op (wegens overmatig gebruik). Er zat niets anders op dan aan een kleine klopjacht te beginnen. Ik zit al aan drie! Slecht voor m’n karma misschien maar o wat geniet ik ervan! Eindelijk wraak!