Olifantenjacht op Telefacts
Een aantal mensen zijn vandaag al googlend op de zoekterm ‘Telefacts olifanten’ op deze blog terechtgekomen. Niet meteen wetend waar het over ging ben ik zelf maar eens op de website van VTM te rade gegaan. De reportage van gisteren ging over een rijke West-Vlaamse zakenman die er ettelijke duizenden euro’s voor over had om in Zimbabwe tien dagen lang op olifanten te jagen.
“Het zijn schoon beesten en je kan het jammer vinden dat we er op schieten maar wij zijn jagers hé. We zijn naar hier gekomen om een olifant te schieten en dat zullen we dan ook doen.”
Enigszins gechoqueerd las ik verder. Ervan overtuigd dat dit het verhaal was van een zelfgenoegzame, egocentrische koele kikker die voor z’n plezier bedreigde dieren vermoordde, kwam ik even later uit bij dit artikel op de website van De Morgen.
“Hoewel de beelden onthutsend zijn, meent het WWF dat de voordelen van trophy hunting groter zijn dan de nadelen. ‘Als er aan strikte voorwaarden voldaan wordt.’” En nog: “De bevolking profiteert van de jacht en beseft daardoor dat het belangrijk is om het ecosysteem en de dieren te beschermen. Ze krijgen vlees en moeten zelf niet op jacht, en de illegale jacht neemt af doordat de controle verscherpt wordt.”
Of hoe je soms meteen een verkeerd beeld van iemand krijgt… Niet dat ik de olifantenjacht in Zimbabwe nu wil promoten, maar het WWF zal het toch wel weten zeker? De Telefactsaflevering kan ik u niet aanbieden, maar hier kun je wel de trailer bekijken.
Goodbye bobbeltjes!
Een paar dagen geleden zag ik de documentaire Beperkt Houdbaar. Die documentaire over de wereld van de plastische chirurgie werd een jaar geleden uitgezonden in Nederland. Ik had de documentaire toen gemist, maar vond hem hier terug. Een persoonlijke en confronterende reportage. Een aanrader, met andere woorden.
Documentairemaakster Sunny Bergman is een vrouw van vooraan in de dertig, die zich zorgen maakt over haar uiterlijk. Daarom gaat ze op onderzoek in de wereld van de plastische chirurgie. Ze komt in Los Angeles terecht, waar vrouwen letterlijk alles aan hun lichaam laten veranderen. Rimpeltjes worden weggewerkt, schaamplippen verkleind, billen verstevigd, … En het zijn niet alleen volwassen vrouwen die het doen, maar ook meisjes, getuige het meisje van 16 dat in ruil voor een promopraatje een korting krijgt op haar schaamlipverkleining .
Beperkt Houdbaar zette me aan het denken. Welke vrouw is er tegenwoordig nog tevreden met haar lichaam? En hoe zit het met de mannen? Volgens de documentaire is het de schuld van het schoonheidsideaal. Mensen waren vroeger lelijker, maar vonden zichzelf knapper. Tegenwoordig worden alle foto’s gephotoshopt, en dat schept een onrealistisch beeld.
Of we hier net zo ver zullen gaan als in de VS blijft nog maar de vraag. Iedere vrouw hetzelfde valse uiterlijk, dat zou pas gezellig worden!
Maar nu wil het toeval dat ik binnen twee weken een afspraak heb bij de plastisch chirurg. Ik heb twee moedervlekjes in mijn gezicht (een op m’n neus, een langs m’n ogen). Geen platte moedervlekjes, maar kleine bobbeltjes. En die gaan er dus vanaf. Blijkbaar krijg je dat nog terugbetaald ook, omdat die vlekjes zich ooit kunnen ontwikkelen tot melanomen/huidkanker. Dus ik dacht, waarom ook niet?
Waarom ik het precies doe, is moeilijk te zeggen. Het was vooral een impulsieve beslissing. Ik zal ze nog missen, mijn bobbeltjes. Maar goed, het wordt m’n eerste en m’n laatste ingreep, beloofd. 
P.S.: Iedereen is mooi zoals die is!
Leeuw op de cd-hoes?
Vrouwen die graag quizzen, ze schijnen in de minderheid te zijn… Ook in De Slimste Mens ter Wereld voeren de mannen dezer dagen weer het hoogste woord. Maar zelf ben ik altijd te vinden voor een quizje. Iedereen laten zien wat voor idiote weetjes ik heb opgeslagen op m’n harde schijf… niets leuker dan dat! (er bestaan ergere hobby’s hoor!)
Tijdens de Music For Life-week kwam Tom Lenaerts op Studio Brussel vertellen dat Woestijnvis ‘wanhopig’ op zoek was naar koppels vrouwen die aan De Pappenheimers wilden deelnemen. Per paar dat door de selectie kwam zou er 125 euro naar het Rode Kruis gaan. Van het één kwam het ander en zo kwam het dat ik woensdag samen met mijn mama koers zette naar Zaventem, waar het Woestijnvisgebouw gelegen is (Dat gebouw vertoont trouwens opvallend veel gelijkenissen met het Cynalco Medics-gebouw uit Het Eiland!).
Eerst zou ieder van ons een lijst van 50 vragen moeten invullen, waarvan we minstens de helft juist moesten hebben. Dat dat zou lukken, daar bestond geen twijfel over (althans, voor mij niet!). Eenmaal aangekomen (en nadat we de ingang verkeerdelijk voor een magazijn aanzagen -zoveel rommel stond er!- mochten we meteen beginnen.
En daar liep het al snel fout… blijkbaar is meequizzen vanuit je luie zetel toch nét iets gemakkelijker dan (met het getater van twee vrolijke Woestijnvismedewerksters in je oor) onder tijdsdruk vragen beantwoorden. Let wel, makkelijk was het niet hoor! Frustrerend waren vooral de antwoorden die ik wel wist, maar die er nét niet op het juiste moment uitkwamen (en dus wel vijf minuten te laat!). Maar toegegeven, er waren ook een hoop vragen waarop ik het antwoord in de verste verte niet wist. Zo wist ik niet wie hét gezicht is van autozone.be, welk bedrijf in Adinkerke haar tiende verjaardag vierde en van welk land Phnom Pehn de hoofdstad was. En de Belgische kustgemeente die met een ‘L’ begint, daar kon ik ook niet opkomen…
Wel, je raadt het al, we waren beiden niet geslaagd. Twintig minuutjes later dropen we dus al af… Maar als hardcore-weetjesfanaat heb ik natuurlijk ’s avonds zitten googlen om alle antwoorden te weten te komen. Allemaal, behalve één. Wie kan mij helpen en weet het antwoord op de vraag: ‘Wie stond er in 1982 met een leeuwtje op een cd-hoes?’
P.S.: De Pappenheimers blijft een zalige quiz, maar ik vermoed dat ik bij Blokken toch iets meer kans maak…
20 minuten lang lachen
Goed nieuws uit (Amerikaans) tv-land: het tiende (!) seizoen van South Park is twee weken geleden van start gegaan. Sinds enkele jaren ben ik een onvoorwaardelijke fan! Daarvoor had ik de reeks eigenlijk nooit echt gevolgd. Al mijn vooroordelen over South Park (vier jongetjes die alleen maar vettige praat uitkramen) werden na het bekijken van een aantal afleveringen volledig overboord gegooid. South Park is (bijna) altijd brandend actueel, kritisch en vooral heerlijk absurd. De reeks wordt alleen maar beter met de jaren! De eerste twee afleveringen van dit seizoen gaan over verslaving aan World of Warcraft en de samenzweringstheorieën rond 11 september.
Hier in België wordt South Park (bij mijn weten) nergens meer uitgezonden. Gelukkig kun je op Mr Twig’s Net een aflevering op minder dan tien minuutjes downloaden (tja, deze keer moeten we wel hé…)
Leve de VTM: Dewinter vergeet z’n microfoontje
De Telefacts-uitzending van gisterenavond heb ik gemist, maar oh, wat heb ik me zitten verkneukelen bij het lezen van De Morgen van vandaag. Philip Dewinter die z’n VTM-microfoontje vergat uit te zetten op de ‘geheime vergadering’ van het VB zondagavond… hilarisch!
Een zelfverzekerde Dewinter om vier uur ’s middags (tegen z’n vrouw) : “Tussen vijf en halfzes gaan we wel al een paar trends zien. Maar ge kent de trend nu al hé. Ge weet al hoe laat het is.”
Later op de avond: “De socialisten doen er 20 procent bij in Antwerpen. Wat? De socialisten 20 procent erbij. Wat, 20 erbij? Die zouden van 20 naar 40 gaan of wat? Twintig erbij. Waar slaat dat allemaal op?” “En wij 5 procent achteruit?”
Later die avond zou het VB nog wanhopig de overwinning claimen. Maar we weten nu dus voor 100% zeker hoe de vork in de steel zit. Na het dichtvouwen van m’n krant dus een brede grijns op m’n gezicht.
Maar, dankzij Lieve, wordt mijn plezier nu nog een beetje gerekt. Zij maakte mij er namelijk op attent dat de bewuste Telefacts-uitzending online staat hier te vinden is. “Lachen! Smile! Smile!”
Prison Break
Ja hoor, ik was er weer eens ingetrapt! Een Amerikaanse serie die begint met een liedje van een Vlaamse artiest, ik vond het al raar… Mijn uitleg? “Ach ja, die Kaye Styles klinkt toch als een Amerikaan en zal waarschijnlijk veel minder gekost hebben. ” Waarom een behoorlijk dure reeks juist op de muziek ernstig zou besparen, dat vroeg ik me dan weer niet af.
Nu wil het toeval (dat toevallig de naam van mijn vriend draagt) dat ik gisteren een gedownloade versie van Prison Break onder ogen kreeg. Tot mijn grote verbazing was die hele Kaye Styles nergens te bespeuren (of eerder nergens te horen). Ik heb niets tegen Kaye Styles, hij lijkt me zelfs nog een sympathieke jongeman, maar ik vond die originele beginsong toch een tikkeltje beter bij de reeks passen…
Nu rest me alleen de vraag: waarom juist de soundtrack aanpassen aan de Vlaamse markt? Die muziek dient juist om je meteen in de juiste stemming te brengen! Want wat zouden the The Simpsons, The Fresh Prince en zelfs The A-team nu voorstellen zonder de legendarische begintunes? Niets, helemaal niets! Bij mijn weten is dit ook de eerste reeks waarbij men zoiets lapt. Of heb ik het mis?
Zondag tv-dag!
Het is me de laatste tijd niet zo vaak overkomen, maar vandaag kijk ik al uit naar wat er morgen op tv gaat komen. De laatste tijd was het aanbod niet veel soeps. De laatste enigzins ‘memorabele’ momenten die ik mij herinner, waren een paar avonden hevig supporteren voor Jan Bosmans, de ultieme Canvascrack die álles wist. En dan zijn er nog die Finse mafkezen van The Dudesons natuurlijk.
Maar morgen trek ik mij dus terug op mijn sofa, om daar te genieten van een lekker ouderwets avondje tv-plezier. Kanaaltwee zendt de eerste twee afleveringen van Prison Break uit, een Amerikaanse gevangenisreeks in de stijl van Lost en 24. *vreugdekreet* Eindelijk! En daarna, om elf uur (op MTV zelfs) I know I’m not alone, de documentaire van Michael Franti. In 2004 reisde hij, vergezeld van z’n gitaar, naar Israël, Palestina en Irak, om daar vast te leggen hoe de mensen met de oorlog omgaan.
En, nu ik de Humo erbij opensla, merk ik dat het niet eens daarbij blijft! Op Nederland 3: Fahrenheit 9/11, de anti-Bushfilm van Michael Moore (die ik gelukkig al gezien heb) en Loose Change Second Edition, de internetdocu die de officiële versie van 11 september weerlegt (of toch probeert!). Op Canvas: The secret history of 9/11, een Canadese reportage over de flaters die de Amerikaanse autoriteiten begingen vlak voor de aanslagen.
Nog eens alles op een rijtje:
First Choice: Prison Break, Kanaaltwee, 20.30 uur/ I know I’m not alone, MTV, 23.00 uur
Second Choice: The secret history of 9/11 (Panorama), Canvas, 20.00 uur/ Fahrenheit 9/11, Nederland 3, 20.30 uur/ Loose Change, Nederland 3, 23.35 uur
Absoluut te negeren: Eurosong for Kids, een, 19.55 uur/ Sniper 2, VT4, 22.00 uur
En vanavond: De terugkeer van de beste tv-presentator ter wereld.
De leugen regeert
Mijn vakantiewerk waarbij ik van half negen tot half zes al teksten moet schrijven leidde deze week tot een lichte verwaarlozing van mijn gloednieuwe blog… Maar hier is die dan, mijn eerste post van het weekend.
Vanaf volgende week vrijdag komt één van mijn favoriete programma’s terug op tv. ‘De leugen regeert‘ is een Nederlands programma, dat aandacht besteedt aan ‘fouten en halve onwaarheden’ in de journalistiek. Iedere week komen er gasten die vinden dat een bepaald nieuwsmedium fouten heeft gemaakt. Zij mogen dan in discussie gaan met de journalist, reporter of hoofdredacteur van de krant of het nieuwsprogramma. Uiteindelijk beslist een ‘mediaraad’ van bekende journalisten wie er gelijk heeft. Kijkers van het programma mogen ook zelf fouten inzenden die hen die week zijn opgevallen.
Echt een superprogramma, en zeker niet alleen voor wie iets meer interesse heeft in journalistiek. Zo zie je maar dat er overal fouten voorkomen, zelfs in de meest serieuze nieuwsprogramma’s. Of hoe het nieuws vaak ‘gemaakt’ wordt, als er niet teveel andere dingen te melden zijn…
Check it out! … Op de website kun je alvast een paar herhalingen terugzien van het vorige seizoen.
Misschien nog een ideetje voor de VRT?
Survivorgruwel
Waar gaat de wereld toch naartoe, denk ik elke dag wel eens. De realityshow Survivor, bij ons Expeditie Robinson, zorgt in Amerika voor heel wat opschudding. Een paar idioten bij de zender CBS hebben besloten de deelnemers in teams in te delen volgens ras. Zwarten, blanken, latino’s en Aziaten strijden tegen mekaar. CBS verantwoordt de keuze door het programma een interessant sociaal experiment te noemen. Ik denk er het mijne van. Kijkers gaan niet langer sympathiseren met een deelnemer, maar met een ras. Welk ras gaat de strijd winnen? Of, als je het nog verder drijft: welk ras is het beste? En zo gaat de wereld weer een beetje meer in stereotiepen denken.
Maar… zou ik ernaar kijken, moest het hier uitgezonden worden? Misschien zou een klein, doch wel degelijk aanwezig, voyeuristisch kantje in mij uiteindelijk de bovenhand halen. Laten we hopen dat ons landje dit idee niet oppikt!
