Een stokje…
Het is weer eventjes geleden dat ik hier iets gepost heb, maar hier dan toch nog een late reactie op het blogstokje dat ik van Lieve toegeworpen kreeg. En aangezien ik een goede opvoeding genoten heb…
1. Neem het dichtstbijzijnde boek vast dat 123 (of meer) pagina’s telt.
Vlakbij mij een stapeltje van zeven boeken. Het dichstbijzijnde, is dat van boven of van onder te beginnen?
Helemaal onderaan ligt het Groene Boekje, dat we al aan de kant leggen wegens reeds besproken door Lieve. Het geheim van het schrijven, leuk boekje waarin 10 professionele schrijvers het over hun kunsten hebben, blijkt slechts 108 pagina’s te hebben. Duizend schitterende zonnen wordt het ook niet. De kwalijke gewoonte al eens vooruit te piepen in een boek dat je nog aan het lezen bent heb ik zo rond m’n 10de afgezworen.
Uiteindelijk wordt het dus Media-activisme / Don’t hate the media, be the media (door Han Soete, Raf Custers, Bruno de Bondt), een verjaardagscadeautje.
2. Open het boek op pagina 123 en pluk de 5e zin er uit.
Op pagina 123 (hoofdstuk Methodiek van het media-activisme) een gesprek met de Indiase journalist Palagummi Sainath.
De grote Indiase media zijn volgens Sainath verworden tot misbaksels.
3. Post de volgende 3 zinnen.
“De Indiase kranten zeggen niets over de catastrofe in de landbouw. Alleen al in het district Anantapur, in Andhra Pradesh, pleegden tussen 1997 en 2000 meer dan 1.800 mensen zelfmoord, zo diep zaten ze in de schulden.” Voor de media is die realiteit te hard.
Nieuwsgierig geworden?
Na alles over te typen kwam ik erachter dat het boek ook integraal op www.media-activisme.be staat (moet mij weer overkomen!) met hier, jazeker, pagina 123! Maar toch maar mooi een paar mensen erbij die P. Sainath hebben leren kennen…
De wereld volgens een redactiechef
Even uw aandacht voor een interessant project. Op de Franse blog L’observatoire des Médias kun je een aantal wereldkaarten terugvinden waarop de gebieden aangeduid staan waaraan belangrijke (Westerse) kranten en nieuwssites aandacht besteden.
Geen grote verrassingen, maar wel een boeiend gegeven om eens in kaart te brengen. Zo krijgen vooral de landen die dichtbij huis liggen en dichter bevolkt zijn veel aandacht. Maar nu het goede nieuws. De twee mannen die het project opstartten, nemen zich voor de kaarten wekelijks te updaten, in de hoop zo de uitgevers te overtuigen hun nieuws beter te verspreiden over verschillende landen en onderwerpen. Hoop doet leven!
Afbeelding: Online Journalism Blog
Goodbye bobbeltjes!
Een paar dagen geleden zag ik de documentaire Beperkt Houdbaar. Die documentaire over de wereld van de plastische chirurgie werd een jaar geleden uitgezonden in Nederland. Ik had de documentaire toen gemist, maar vond hem hier terug. Een persoonlijke en confronterende reportage. Een aanrader, met andere woorden.
Documentairemaakster Sunny Bergman is een vrouw van vooraan in de dertig, die zich zorgen maakt over haar uiterlijk. Daarom gaat ze op onderzoek in de wereld van de plastische chirurgie. Ze komt in Los Angeles terecht, waar vrouwen letterlijk alles aan hun lichaam laten veranderen. Rimpeltjes worden weggewerkt, schaamplippen verkleind, billen verstevigd, … En het zijn niet alleen volwassen vrouwen die het doen, maar ook meisjes, getuige het meisje van 16 dat in ruil voor een promopraatje een korting krijgt op haar schaamlipverkleining .
Beperkt Houdbaar zette me aan het denken. Welke vrouw is er tegenwoordig nog tevreden met haar lichaam? En hoe zit het met de mannen? Volgens de documentaire is het de schuld van het schoonheidsideaal. Mensen waren vroeger lelijker, maar vonden zichzelf knapper. Tegenwoordig worden alle foto’s gephotoshopt, en dat schept een onrealistisch beeld.
Of we hier net zo ver zullen gaan als in de VS blijft nog maar de vraag. Iedere vrouw hetzelfde valse uiterlijk, dat zou pas gezellig worden!
Maar nu wil het toeval dat ik binnen twee weken een afspraak heb bij de plastisch chirurg. Ik heb twee moedervlekjes in mijn gezicht (een op m’n neus, een langs m’n ogen). Geen platte moedervlekjes, maar kleine bobbeltjes. En die gaan er dus vanaf. Blijkbaar krijg je dat nog terugbetaald ook, omdat die vlekjes zich ooit kunnen ontwikkelen tot melanomen/huidkanker. Dus ik dacht, waarom ook niet?
Waarom ik het precies doe, is moeilijk te zeggen. Het was vooral een impulsieve beslissing. Ik zal ze nog missen, mijn bobbeltjes. Maar goed, het wordt m’n eerste en m’n laatste ingreep, beloofd. 
P.S.: Iedereen is mooi zoals die is!
Leve de VTM: Dewinter vergeet z’n microfoontje
De Telefacts-uitzending van gisterenavond heb ik gemist, maar oh, wat heb ik me zitten verkneukelen bij het lezen van De Morgen van vandaag. Philip Dewinter die z’n VTM-microfoontje vergat uit te zetten op de ‘geheime vergadering’ van het VB zondagavond… hilarisch!
Een zelfverzekerde Dewinter om vier uur ’s middags (tegen z’n vrouw) : “Tussen vijf en halfzes gaan we wel al een paar trends zien. Maar ge kent de trend nu al hé. Ge weet al hoe laat het is.”
Later op de avond: “De socialisten doen er 20 procent bij in Antwerpen. Wat? De socialisten 20 procent erbij. Wat, 20 erbij? Die zouden van 20 naar 40 gaan of wat? Twintig erbij. Waar slaat dat allemaal op?” “En wij 5 procent achteruit?”
Later die avond zou het VB nog wanhopig de overwinning claimen. Maar we weten nu dus voor 100% zeker hoe de vork in de steel zit. Na het dichtvouwen van m’n krant dus een brede grijns op m’n gezicht.
Maar, dankzij Lieve, wordt mijn plezier nu nog een beetje gerekt. Zij maakte mij er namelijk op attent dat de bewuste Telefacts-uitzending online staat hier te vinden is. “Lachen! Smile! Smile!”
Nieuwsjunkie
Een maand lang zonder nieuws… gruwel… Het zou niets voor mij zijn, maar de Amerikaan Steve Pavlina waagde zich aan het experiment. In zijn artikel Overcoming News Addiction vertelt hij erover. De eerste dagen had de man het heel moeilijk met het negeren van de actualiteit. Steve besloot daaruit dat hij verslaafd was aan nieuws en dringend moest afkicken. Wel, ik ben ook verslaafd aan nieuws, maar heb vooralsnog niet de neiging mijn nieuwsverbruik te minderen.
Blijkbaar is de man in een aantal weken tijd veranderd van nieuwsjunkie naar hulpverlener voor mensen zoals ik. Waarom we volgens hem precies moeten stoppen met nieuws? Daar geeft hij dertien redenen voor, gaande van ‘nieuws gaat altijd over problemen’ tot ‘nieuws is tijdverspilling’. Hij stelt dat we de meeste mensen toch niets doen met het nieuws dat ze als hongerige honden consumeren én dat ze het bovendien snel vergeten zijn.
Wel, tot op een bepaald punt kan ik hem wel volgen. Als ik een krant lees, lees ik zowat alles, ook de onbelangrijke dingen. Ik kan het gewoon niet laten. Maar dan is er nog stelling dat het meeste nieuws bestaat uit problemen waar we zelf niets aan kunnen doen. Wellicht ben ik nog naïef, maar ik denk dan: als niemand weet heeft van een probleem, dan is er ook niemand die in actie kan komen, toch?
Misschien is het toch eens tijd om de sappige celebrity-roddels wat vaker aan mij voorbij te laten gaan… Die tijd zou ik dan kunnen invullen met nuttige dingen, zoals Steve voorstelt. Hoewel, een mens heeft toch ook zijn plezier nodig hé . Ik ben verslaafd aan nieuws en ik ben er trots op!
De wereld is een stad…
Deze week begonnen met de opleiding Internationale Researchjournalistiek aan de Katholieke Hogeschool van Mechelen. Gisterenavond kreeg ik les van Gie Goris, hoofdredacteur van MO. Al meteen veel bijgeleerd… Ziehier een eerste wijze opmerking:
De wereld is geen dorp, zoals men vaak beweert. Denk er maar eens over na! Een eigenschap van een dorp is dat alle inwoners er altijd alles willen weten over de andere inwoners. Niets gaat onopgemerkt voorbij. Helaas zijn er maar bitter weinig mensen geïnteresseerd in wat er aan de andere kant van de wereld gaande is. De wereld is dus een stad, waarin iedereen op zichzelf leeft.
Mooi gezegd hé…
De leugen regeert
Mijn vakantiewerk waarbij ik van half negen tot half zes al teksten moet schrijven leidde deze week tot een lichte verwaarlozing van mijn gloednieuwe blog… Maar hier is die dan, mijn eerste post van het weekend.
Vanaf volgende week vrijdag komt één van mijn favoriete programma’s terug op tv. ‘De leugen regeert‘ is een Nederlands programma, dat aandacht besteedt aan ‘fouten en halve onwaarheden’ in de journalistiek. Iedere week komen er gasten die vinden dat een bepaald nieuwsmedium fouten heeft gemaakt. Zij mogen dan in discussie gaan met de journalist, reporter of hoofdredacteur van de krant of het nieuwsprogramma. Uiteindelijk beslist een ‘mediaraad’ van bekende journalisten wie er gelijk heeft. Kijkers van het programma mogen ook zelf fouten inzenden die hen die week zijn opgevallen.
Echt een superprogramma, en zeker niet alleen voor wie iets meer interesse heeft in journalistiek. Zo zie je maar dat er overal fouten voorkomen, zelfs in de meest serieuze nieuwsprogramma’s. Of hoe het nieuws vaak ‘gemaakt’ wordt, als er niet teveel andere dingen te melden zijn…
Check it out! … Op de website kun je alvast een paar herhalingen terugzien van het vorige seizoen.
Misschien nog een ideetje voor de VRT?
Eos-Deng
Vorig jaar kreeg ik voor mijn verjaardag een abonnement op het sublieme, sublieme tijdschrift Deng. Helaas heb ik er maar vier maanden van kunnen genieten, toen was het gedaan met Deng. En met mijn maandelijkse lees- en lachgenot.
De maand erna kwam ik op een vrijdag thuis van mijn kot in Antwerpen. Binnen op de tafel lag er een Eos op me te wachten, het ‘actueel maandblad over wetenschap en technologie’. Dat zou ik voortaan iedere maand ontvangen, in ruil voor het ter ziele gegane Deng. Was ik daar niet tevreden mee, dan kon ik nog tot donderdag bellen. Maar het was dus al vrijdag…
Zo komt het dat er op mijn kamer een paar amper gelezen exemplaren van Eos rondslingeren. Je moet voor veel artikels dan ook al even de tijd nemen, en dat leek me op één of andere manier niet te lukken. Maar deze week was het dan zo ver.
Zo ben ik te weten gekomen dat:
- De mens in de steentijd olifanten slachtte om op te eten.
- Volwassen mensen steeds kinderlijker worden. (mmm…)
- Peuters gedrag even goed kunnen voorspellen als volwassenen.
- De neanderthaler stukken slimmer is dan altijd vermoed werd (zijn herseninhoud was even groot als die van de homo sapiens).
- Er pacemakers voor de hersenen bestaan die ingezet worden bij zware depressies en dwangneuroses.
- De capacicators eraan komen, oftewel batterijen die in enkele seconden opgeladen worden.
Boeiend, toch?
Wiens Belang?
Ik ben zopas begonnen in een verdraaid interessant boekje. Wiens Belang? Het Vlaams Belang over inkomen, werk, pensioenen legt duidelijk uit hoe die partij denkt over, tja, inkomen, werk en pensioenen dus. Het boekje is echt eenvoudig geschreven (wel maar pas op bladzijde 50), dus iedereen kan het lezen. Zo wist ik bijvoorbeeld niet dat het VB er voorstander van was de pensioenleeftijd nog meer te verlaten (met z’n allen nog langer werken dan deze regering wil, voor mij geen probleem -zeg ik nu- maar ik kan me voorstellen dat er velen dat niet zien zitten…)
Dus, als je het ook wel eens op je heupen krijgt van mensen die op het VB willen stemmen (zeker als ze jonger dan 25 zijn!), citeer dan gewoon wat uit dit boek. En nee, je hoeft het niet eens te kopen (ik toch niet), ik vond het gewoon in de bibliotheek van Maasmechelen.
Ziezo, genoeg politiek voor vandaag. Nog even medelen dat je op de Blokwatchsite nog altijd de petitie kunt ondertekenen om de documentaire ‘La face cachée’ op den Vlaamse tv te krijgen. Je weet maar nooit!
