Een stokje…
Het is weer eventjes geleden dat ik hier iets gepost heb, maar hier dan toch nog een late reactie op het blogstokje dat ik van Lieve toegeworpen kreeg. En aangezien ik een goede opvoeding genoten heb…
1. Neem het dichtstbijzijnde boek vast dat 123 (of meer) pagina’s telt.
Vlakbij mij een stapeltje van zeven boeken. Het dichstbijzijnde, is dat van boven of van onder te beginnen?
Helemaal onderaan ligt het Groene Boekje, dat we al aan de kant leggen wegens reeds besproken door Lieve. Het geheim van het schrijven, leuk boekje waarin 10 professionele schrijvers het over hun kunsten hebben, blijkt slechts 108 pagina’s te hebben. Duizend schitterende zonnen wordt het ook niet. De kwalijke gewoonte al eens vooruit te piepen in een boek dat je nog aan het lezen bent heb ik zo rond m’n 10de afgezworen.
Uiteindelijk wordt het dus Media-activisme / Don’t hate the media, be the media (door Han Soete, Raf Custers, Bruno de Bondt), een verjaardagscadeautje.
2. Open het boek op pagina 123 en pluk de 5e zin er uit.
Op pagina 123 (hoofdstuk Methodiek van het media-activisme) een gesprek met de Indiase journalist Palagummi Sainath.
De grote Indiase media zijn volgens Sainath verworden tot misbaksels.
3. Post de volgende 3 zinnen.
“De Indiase kranten zeggen niets over de catastrofe in de landbouw. Alleen al in het district Anantapur, in Andhra Pradesh, pleegden tussen 1997 en 2000 meer dan 1.800 mensen zelfmoord, zo diep zaten ze in de schulden.” Voor de media is die realiteit te hard.
Nieuwsgierig geworden?
Na alles over te typen kwam ik erachter dat het boek ook integraal op www.media-activisme.be staat (moet mij weer overkomen!) met hier, jazeker, pagina 123! Maar toch maar mooi een paar mensen erbij die P. Sainath hebben leren kennen…
De wereld volgens een redactiechef
Even uw aandacht voor een interessant project. Op de Franse blog L’observatoire des Médias kun je een aantal wereldkaarten terugvinden waarop de gebieden aangeduid staan waaraan belangrijke (Westerse) kranten en nieuwssites aandacht besteden.
Geen grote verrassingen, maar wel een boeiend gegeven om eens in kaart te brengen. Zo krijgen vooral de landen die dichtbij huis liggen en dichter bevolkt zijn veel aandacht. Maar nu het goede nieuws. De twee mannen die het project opstartten, nemen zich voor de kaarten wekelijks te updaten, in de hoop zo de uitgevers te overtuigen hun nieuws beter te verspreiden over verschillende landen en onderwerpen. Hoop doet leven!
Afbeelding: Online Journalism Blog
Een jaar later…
Meer dan een jaar na mijn laatste schrijfsel op deze blog heb ik besloten terug het burgerschap van Blogland aan te vragen.
Meteen al een dilemma: wat doe ik met mijn oude blog? Die oude berichten, daar heeft niemand nog iets aan, dacht ik. Deleten dus… Maar toen iemand maakte mij erop attent dat je oude blogberichten verwijderen (blijkbaar) not done is… En blijkbaar komen er nog steeds -op een of andere duistere manier- bezoekers op deze blog. Meest gebruikte zoekterm: geen geluid op YouTube. Antwoord: hier.
Welkom (terug) op Leenwoorden! 
Nieuwsjunkie
Een maand lang zonder nieuws… gruwel… Het zou niets voor mij zijn, maar de Amerikaan Steve Pavlina waagde zich aan het experiment. In zijn artikel Overcoming News Addiction vertelt hij erover. De eerste dagen had de man het heel moeilijk met het negeren van de actualiteit. Steve besloot daaruit dat hij verslaafd was aan nieuws en dringend moest afkicken. Wel, ik ben ook verslaafd aan nieuws, maar heb vooralsnog niet de neiging mijn nieuwsverbruik te minderen.
Blijkbaar is de man in een aantal weken tijd veranderd van nieuwsjunkie naar hulpverlener voor mensen zoals ik. Waarom we volgens hem precies moeten stoppen met nieuws? Daar geeft hij dertien redenen voor, gaande van ‘nieuws gaat altijd over problemen’ tot ‘nieuws is tijdverspilling’. Hij stelt dat we de meeste mensen toch niets doen met het nieuws dat ze als hongerige honden consumeren én dat ze het bovendien snel vergeten zijn.
Wel, tot op een bepaald punt kan ik hem wel volgen. Als ik een krant lees, lees ik zowat alles, ook de onbelangrijke dingen. Ik kan het gewoon niet laten. Maar dan is er nog stelling dat het meeste nieuws bestaat uit problemen waar we zelf niets aan kunnen doen. Wellicht ben ik nog naïef, maar ik denk dan: als niemand weet heeft van een probleem, dan is er ook niemand die in actie kan komen, toch?
Misschien is het toch eens tijd om de sappige celebrity-roddels wat vaker aan mij voorbij te laten gaan… Die tijd zou ik dan kunnen invullen met nuttige dingen, zoals Steve voorstelt. Hoewel, een mens heeft toch ook zijn plezier nodig hé . Ik ben verslaafd aan nieuws en ik ben er trots op!
Spring in de bres voor Martin Luther King!
Schandalig! Via Om ter saaist kwam ik erachter dat de zoekterm ‘Martin Luther King’ op de Engelstalige Google momenteel martinlutherking. org als eerste resultaat oplevert. Die site is in handen van de extreem racistische organisatie Stormfront en verkondigt allerlei leugens over de zwarte held. De man verdient, zoals we allemaal weten, wel beter. Hij heeft ten slotte niet voor niets de Nobelprijs voor de Vrede gewonnen. Steun dus de oproep van Om ter saaist en plaats op je blog een link naar het Engelse Wikipedia-artikel over Martin Luther King. Een kleine moeite voor een groot man!
Help! Ik mis YouTube…
Internetliefhebbers aller lande! Ik zit met een ernstig probleem. Als ik video- of geluidsfragmenten open in mijn browser*, spelen mijn boxen geen geluid af. Het genot van hilarische YouTube- of blogfilmjes is mij dus volledig ontzegd!
Met andere woorden, ik heb dus hulp nodig. Zelf kan ik met de beste wil ter wereld niet bedenken wat het probleem is. Ik gebruik Firefox, maar ook Internet Explorer geeft niks. Wie mij de juiste oplossing kan aanreiken voor dit probleem, wint een speciaal eerbetoon op deze blog!
*’Browser’ is trouwens een leenwoord. Een ‘zuiver Nederlands’ woord ervoor is ‘webverkenner’ of… begin al maar te lachen… ‘bladerprogramma’!
De Googleklim
Na een goeie drie weken je blog al verwaarlozen, je moet maar durven! Ik pleit schuldig, maar een druk vakantiebaantje en een kleine verhuizing naar mijn nieuwe kot in Antwerpen hebben er ook wel mee te maken…
Tot mijn verbazing merk ik wel dat ik met ‘Leenwoorden’ steeds hoger sta bij Google. Op de vijfde plaats maar liefst! Bij deze maak ik dus graag mijn excuses over aan alle bezoekers die de zoektermen ‘oefeningen leenwoorden’, ‘uitleg leenwoorden’, ‘Engelse leenwoorden’ en alles in die aard intypten. Hebben ze hier wederom een tiental seconden van hun leven verloren! Nieuwsgierig als ik ben, besloot ik toch me zelf eens aan wat ‘leenwoord-research’ te wagen…
Een leenwoord is volgens de goeie ouwe Van Dale een ‘woord , door een taal aan een ander ontleend. Woordenboeken kunnen soms toch zo poëtisch zijn!
Blijkbaar bestaan er ook een paar Nederlandse anti-leenwoordorganisaties. Zoals de Bond Tegen Leenwoorden, die ‘barbecue’ liefst vervangen ziet door ‘braai’, ‘helicopter’ door ‘wentelwiek’ en ‘airconditioning’ door ‘luchtverzorging’. Nog hilarischer is de website van het Ampzinggenootschap. Mij lijkt het eerder een onbegonnen zaak om alle vreemde woorden uit onze taal te bannen. Hoewel de Iraanse president er in zijn land blijkbaar wel in geslaagd is… Daar is het gebruik van leenwoorden sinds kort verboden.
*benieuwd of ik nu nog hoger klim bij Google *
Boycot Gmail!
Wie gebruikt er ook Gmail, de e-maildienst van Google? Zelf ben ik sinds een uurtje geleden gebruiker-af. Dit staat er namelijk op mijn startpagina: Met meer dan 2761.520303 MB gratis opslagruimte tot uw beschikking, hoeft u nooit meer berichten te verwijderen. Dus wat doe ik, goedgelovige ziel die ik ben? Juist, al mijn belangrijke mails op Gmail bewaren…
Welnu, toen ik een uurtje geleden op mijn account inlogde was dit het scherm dat ik te zien kreeg.
Een lege inbox dus, en dat zonder dat ik één ding veranderd heb… bye bye persoonlijke berichten, schooldocumenten en het ergste van al… twee teksten die ik op mijn werk geschreven had. Een tekst is een dag werk, dus uitgerekend zijn dat twee! volle! dagen! werk die verloren zijn gegaan.
Om eerlijk te zijn is mij dit vorig jaar nog eens overkomen. Toen heb ik Gmail gemaild (met mijn hotmailaccount 
). In de mail die ik terugkreeg vroegen ze me wat ik precies gedaan had… maar ik had helemaal niets veranderd! (naar mijn weten toch).
Ik besloot dus maar over te gaan naar een woedeaanval, en geloof me, dat gebeurt zelden! En het stomme is dat ik niet weet op wie ik kwaad moet zijn… Op Google? Op mezelf, omdat ik maar had moeten weten dat die hele zooi niet te vertrouwen was?
En nu de vraag… is er ergens iemand die iets soortgelijks meemaakte met Gmail? Mensen die andere problemen hebben met Gmail mogen ook, dan kunnen we gezellig samen er op liggen schampen! En mensen die mij gewoon een hart onder de riem willen steken mogen ook, want dat kan ik nu wel gebruiken!
Weg weg weg alles weg
*snik*
