Een jaar later…
Meer dan een jaar na mijn laatste schrijfsel op deze blog heb ik besloten terug het burgerschap van Blogland aan te vragen.
Meteen al een dilemma: wat doe ik met mijn oude blog? Die oude berichten, daar heeft niemand nog iets aan, dacht ik. Deleten dus… Maar toen iemand maakte mij erop attent dat je oude blogberichten verwijderen (blijkbaar) not done is… En blijkbaar komen er nog steeds -op een of andere duistere manier- bezoekers op deze blog. Meest gebruikte zoekterm: geen geluid op YouTube. Antwoord: hier.
Welkom (terug) op Leenwoorden! 
Leeuw op de cd-hoes?
Vrouwen die graag quizzen, ze schijnen in de minderheid te zijn… Ook in De Slimste Mens ter Wereld voeren de mannen dezer dagen weer het hoogste woord. Maar zelf ben ik altijd te vinden voor een quizje. Iedereen laten zien wat voor idiote weetjes ik heb opgeslagen op m’n harde schijf… niets leuker dan dat! (er bestaan ergere hobby’s hoor!)
Tijdens de Music For Life-week kwam Tom Lenaerts op Studio Brussel vertellen dat Woestijnvis ‘wanhopig’ op zoek was naar koppels vrouwen die aan De Pappenheimers wilden deelnemen. Per paar dat door de selectie kwam zou er 125 euro naar het Rode Kruis gaan. Van het één kwam het ander en zo kwam het dat ik woensdag samen met mijn mama koers zette naar Zaventem, waar het Woestijnvisgebouw gelegen is (Dat gebouw vertoont trouwens opvallend veel gelijkenissen met het Cynalco Medics-gebouw uit Het Eiland!).
Eerst zou ieder van ons een lijst van 50 vragen moeten invullen, waarvan we minstens de helft juist moesten hebben. Dat dat zou lukken, daar bestond geen twijfel over (althans, voor mij niet!). Eenmaal aangekomen (en nadat we de ingang verkeerdelijk voor een magazijn aanzagen -zoveel rommel stond er!- mochten we meteen beginnen.
En daar liep het al snel fout… blijkbaar is meequizzen vanuit je luie zetel toch nét iets gemakkelijker dan (met het getater van twee vrolijke Woestijnvismedewerksters in je oor) onder tijdsdruk vragen beantwoorden. Let wel, makkelijk was het niet hoor! Frustrerend waren vooral de antwoorden die ik wel wist, maar die er nét niet op het juiste moment uitkwamen (en dus wel vijf minuten te laat!). Maar toegegeven, er waren ook een hoop vragen waarop ik het antwoord in de verste verte niet wist. Zo wist ik niet wie hét gezicht is van autozone.be, welk bedrijf in Adinkerke haar tiende verjaardag vierde en van welk land Phnom Pehn de hoofdstad was. En de Belgische kustgemeente die met een ‘L’ begint, daar kon ik ook niet opkomen…
Wel, je raadt het al, we waren beiden niet geslaagd. Twintig minuutjes later dropen we dus al af… Maar als hardcore-weetjesfanaat heb ik natuurlijk ’s avonds zitten googlen om alle antwoorden te weten te komen. Allemaal, behalve één. Wie kan mij helpen en weet het antwoord op de vraag: ‘Wie stond er in 1982 met een leeuwtje op een cd-hoes?’
P.S.: De Pappenheimers blijft een zalige quiz, maar ik vermoed dat ik bij Blokken toch iets meer kans maak…
Nieuwsjunkie
Een maand lang zonder nieuws… gruwel… Het zou niets voor mij zijn, maar de Amerikaan Steve Pavlina waagde zich aan het experiment. In zijn artikel Overcoming News Addiction vertelt hij erover. De eerste dagen had de man het heel moeilijk met het negeren van de actualiteit. Steve besloot daaruit dat hij verslaafd was aan nieuws en dringend moest afkicken. Wel, ik ben ook verslaafd aan nieuws, maar heb vooralsnog niet de neiging mijn nieuwsverbruik te minderen.
Blijkbaar is de man in een aantal weken tijd veranderd van nieuwsjunkie naar hulpverlener voor mensen zoals ik. Waarom we volgens hem precies moeten stoppen met nieuws? Daar geeft hij dertien redenen voor, gaande van ‘nieuws gaat altijd over problemen’ tot ‘nieuws is tijdverspilling’. Hij stelt dat we de meeste mensen toch niets doen met het nieuws dat ze als hongerige honden consumeren én dat ze het bovendien snel vergeten zijn.
Wel, tot op een bepaald punt kan ik hem wel volgen. Als ik een krant lees, lees ik zowat alles, ook de onbelangrijke dingen. Ik kan het gewoon niet laten. Maar dan is er nog stelling dat het meeste nieuws bestaat uit problemen waar we zelf niets aan kunnen doen. Wellicht ben ik nog naïef, maar ik denk dan: als niemand weet heeft van een probleem, dan is er ook niemand die in actie kan komen, toch?
Misschien is het toch eens tijd om de sappige celebrity-roddels wat vaker aan mij voorbij te laten gaan… Die tijd zou ik dan kunnen invullen met nuttige dingen, zoals Steve voorstelt. Hoewel, een mens heeft toch ook zijn plezier nodig hé . Ik ben verslaafd aan nieuws en ik ben er trots op!
De Googleklim
Na een goeie drie weken je blog al verwaarlozen, je moet maar durven! Ik pleit schuldig, maar een druk vakantiebaantje en een kleine verhuizing naar mijn nieuwe kot in Antwerpen hebben er ook wel mee te maken…
Tot mijn verbazing merk ik wel dat ik met ‘Leenwoorden’ steeds hoger sta bij Google. Op de vijfde plaats maar liefst! Bij deze maak ik dus graag mijn excuses over aan alle bezoekers die de zoektermen ‘oefeningen leenwoorden’, ‘uitleg leenwoorden’, ‘Engelse leenwoorden’ en alles in die aard intypten. Hebben ze hier wederom een tiental seconden van hun leven verloren! Nieuwsgierig als ik ben, besloot ik toch me zelf eens aan wat ‘leenwoord-research’ te wagen…
Een leenwoord is volgens de goeie ouwe Van Dale een ‘woord , door een taal aan een ander ontleend. Woordenboeken kunnen soms toch zo poëtisch zijn!
Blijkbaar bestaan er ook een paar Nederlandse anti-leenwoordorganisaties. Zoals de Bond Tegen Leenwoorden, die ‘barbecue’ liefst vervangen ziet door ‘braai’, ‘helicopter’ door ‘wentelwiek’ en ‘airconditioning’ door ‘luchtverzorging’. Nog hilarischer is de website van het Ampzinggenootschap. Mij lijkt het eerder een onbegonnen zaak om alle vreemde woorden uit onze taal te bannen. Hoewel de Iraanse president er in zijn land blijkbaar wel in geslaagd is… Daar is het gebruik van leenwoorden sinds kort verboden.
*benieuwd of ik nu nog hoger klim bij Google *
Boycot Gmail!
Wie gebruikt er ook Gmail, de e-maildienst van Google? Zelf ben ik sinds een uurtje geleden gebruiker-af. Dit staat er namelijk op mijn startpagina: Met meer dan 2761.520303 MB gratis opslagruimte tot uw beschikking, hoeft u nooit meer berichten te verwijderen. Dus wat doe ik, goedgelovige ziel die ik ben? Juist, al mijn belangrijke mails op Gmail bewaren…
Welnu, toen ik een uurtje geleden op mijn account inlogde was dit het scherm dat ik te zien kreeg.
Een lege inbox dus, en dat zonder dat ik één ding veranderd heb… bye bye persoonlijke berichten, schooldocumenten en het ergste van al… twee teksten die ik op mijn werk geschreven had. Een tekst is een dag werk, dus uitgerekend zijn dat twee! volle! dagen! werk die verloren zijn gegaan.
Om eerlijk te zijn is mij dit vorig jaar nog eens overkomen. Toen heb ik Gmail gemaild (met mijn hotmailaccount 
). In de mail die ik terugkreeg vroegen ze me wat ik precies gedaan had… maar ik had helemaal niets veranderd! (naar mijn weten toch).
Ik besloot dus maar over te gaan naar een woedeaanval, en geloof me, dat gebeurt zelden! En het stomme is dat ik niet weet op wie ik kwaad moet zijn… Op Google? Op mezelf, omdat ik maar had moeten weten dat die hele zooi niet te vertrouwen was?
En nu de vraag… is er ergens iemand die iets soortgelijks meemaakte met Gmail? Mensen die andere problemen hebben met Gmail mogen ook, dan kunnen we gezellig samen er op liggen schampen! En mensen die mij gewoon een hart onder de riem willen steken mogen ook, want dat kan ik nu wel gebruiken!
Weg weg weg alles weg
*snik*
Officieel blogger
Na lang aandringen van mijn vriend Daan is het dan eindelijk zover… ik heb mijn eigen blog! Waarom ik volgens hem dringend een blog moest opstarten?
- Ik kan schrijven over wat ik wil (én dat vind ik wel een héél overtuigend argument)
- Er zouden zelfs lezers zijn die daadwerkelijk geïnteresseerd zijn in mijn (on)bescheiden mening en dagdagelijkse beslommeringen.
- Die mensen zou ik via de wondere wereld van het web ook nog eens beter leren kennen.
- En last but not least: wie heeft er nu nog géén blog?
Wel, tegen die argumenten kon ik niet op. Sinds een aantal maanden ben ik een blogbezoeker (gelieve het mij te melden als daar een woord voor bestaat!). Maar vandaag benoem ik mezelf dus officieel tot blogger… Feels good!
Wat je gaat aantreffen op deze blog, zal afhangen van mijn goesting. Toch nog even vermelden dat ik houd van journalistiek, lezen, schrijven (en alles wat daarmee samenhangt), muziek, film en cultuur (en de dinges die daarmee samenhangen), reizen (al ontbreekt het geld me de laatste tijd) én discussiëren (hint, hint).
Waar ik niet van houd: racisme en andere vormen van kortzichtigheid, die partij die ons land naar de kloten wilt helpen, spruitjes (als enige eten zowaar, de rest glijdt allemaal makkelijk naar binnen), dt-fouten en aanverwanten.
Andere wezens uit het bloguniversum, die dezelfde interesses delen, zijn hier van harte welkom. Of nee, wat zeg ik, iedereen die zijn tijd kan doden met mijn schrijfsels, is hier welkom! En om jullie te motiveren mijn blog te lezen, schrijf ik al een wedstrijd uit. De eerste die mij kan betrappen op een dt-fout, kom ik hoogstpersoonlijk een grote slagroomtaart bezorgen!
