Een stokje…
Het is weer eventjes geleden dat ik hier iets gepost heb, maar hier dan toch nog een late reactie op het blogstokje dat ik van Lieve toegeworpen kreeg. En aangezien ik een goede opvoeding genoten heb…
1. Neem het dichtstbijzijnde boek vast dat 123 (of meer) pagina’s telt.
Vlakbij mij een stapeltje van zeven boeken. Het dichstbijzijnde, is dat van boven of van onder te beginnen?
Helemaal onderaan ligt het Groene Boekje, dat we al aan de kant leggen wegens reeds besproken door Lieve. Het geheim van het schrijven, leuk boekje waarin 10 professionele schrijvers het over hun kunsten hebben, blijkt slechts 108 pagina’s te hebben. Duizend schitterende zonnen wordt het ook niet. De kwalijke gewoonte al eens vooruit te piepen in een boek dat je nog aan het lezen bent heb ik zo rond m’n 10de afgezworen.
Uiteindelijk wordt het dus Media-activisme / Don’t hate the media, be the media (door Han Soete, Raf Custers, Bruno de Bondt), een verjaardagscadeautje.
2. Open het boek op pagina 123 en pluk de 5e zin er uit.
Op pagina 123 (hoofdstuk Methodiek van het media-activisme) een gesprek met de Indiase journalist Palagummi Sainath.
De grote Indiase media zijn volgens Sainath verworden tot misbaksels.
3. Post de volgende 3 zinnen.
“De Indiase kranten zeggen niets over de catastrofe in de landbouw. Alleen al in het district Anantapur, in Andhra Pradesh, pleegden tussen 1997 en 2000 meer dan 1.800 mensen zelfmoord, zo diep zaten ze in de schulden.” Voor de media is die realiteit te hard.
Nieuwsgierig geworden?
Na alles over te typen kwam ik erachter dat het boek ook integraal op www.media-activisme.be staat (moet mij weer overkomen!) met hier, jazeker, pagina 123! Maar toch maar mooi een paar mensen erbij die P. Sainath hebben leren kennen…
Olifantenjacht op Telefacts
Een aantal mensen zijn vandaag al googlend op de zoekterm ‘Telefacts olifanten’ op deze blog terechtgekomen. Niet meteen wetend waar het over ging ben ik zelf maar eens op de website van VTM te rade gegaan. De reportage van gisteren ging over een rijke West-Vlaamse zakenman die er ettelijke duizenden euro’s voor over had om in Zimbabwe tien dagen lang op olifanten te jagen.
“Het zijn schoon beesten en je kan het jammer vinden dat we er op schieten maar wij zijn jagers hé. We zijn naar hier gekomen om een olifant te schieten en dat zullen we dan ook doen.”
Enigszins gechoqueerd las ik verder. Ervan overtuigd dat dit het verhaal was van een zelfgenoegzame, egocentrische koele kikker die voor z’n plezier bedreigde dieren vermoordde, kwam ik even later uit bij dit artikel op de website van De Morgen.
“Hoewel de beelden onthutsend zijn, meent het WWF dat de voordelen van trophy hunting groter zijn dan de nadelen. ‘Als er aan strikte voorwaarden voldaan wordt.’” En nog: “De bevolking profiteert van de jacht en beseft daardoor dat het belangrijk is om het ecosysteem en de dieren te beschermen. Ze krijgen vlees en moeten zelf niet op jacht, en de illegale jacht neemt af doordat de controle verscherpt wordt.”
Of hoe je soms meteen een verkeerd beeld van iemand krijgt… Niet dat ik de olifantenjacht in Zimbabwe nu wil promoten, maar het WWF zal het toch wel weten zeker? De Telefactsaflevering kan ik u niet aanbieden, maar hier kun je wel de trailer bekijken.
Mijn leven met Yves Leterme…
Het gemeentebestuur van Temse verbiedt een try-out van de voorstelling ‘Mijn leven met Leterme’ van Vitalski, de nachtburgemeester van Antwerpen, in jeugdhuis De Nartist.
Waarom? Op basis van een poster. Een poster waarop we premier Yves Leterme in een innige omhelzing met zijn Waalse ‘vriendin’ zien -niets meer, niets minder-.
Cultuurchepen Annie Blommaert (CD&V) vreesde dat ‘de draak zou worden gestoken met Leterme’ en besloot terstond de voorstelling te verbieden. Pardon? Ik kan verkeerd zijn, maar zit de zaal bij de nieuwjaarsconférences van pakweg Geert Hoste of Raf Coppens ook niet barstensvol politici? En wordt daar niet ook met diezelfde politici de draak gestoken?
Akkoord, Vitalski is (gelukkig) Geert Hoste niet, maar iemand veroordelen op basis van een niet bekeken voorstelling gaat toch wat ver vind ik.
De jongeren dachten dan maar de meermaals bekroonde film Ex-drummer te programmeren, maar ook daar stak de gemeente een stokje voor. ‘We vonden het niet verantwoord om zo’n film aan jongeren te tonen’, aldus diezelfde Blommaert. Naar mijn weten is de minimumleeftijd in zo’n jeugdhuis 16. Me dunkt dat je op die gezegende leeftijd toch al iets gewoon bent…
Voor Vitalski, die eens niet zelf de media moet opzoeken, zal het niet veel verschil maken. Ondertussen hebben de Sp.a-jongeren -jawel, de oppositie- al besloten de voorstelling zelf te programmeren. En Yves, is hij dan toch een echte hartendief?
